De afgelopen jaren ging ik steeds minder genieten van het spelen van games. Ik ben gamejournalist, dus dat is knap lullig. Maar ik heb het opgelost. Kamp jij met hetzelfde probleem en schrijf je het niet toe aan het eeuwenoude cliché ‘vroeger was alles beter’? Laat mij je helpen.
Het heeft een tijdje geduurd voordat ik door had dat mijn interesse in games aan het verdwijnen was. Ik speelde nog wel games, maar ik racete er steeds sneller doorheen. Eigenlijk dacht ik bij elke game al aan de volgende die ik moest spelen. Uiteindelijk begon ik meer te genieten van het lezen over games en ze te verzamelen. Ik had geld maar geen tijd – dan is het makkelijker om games te ‘sparen’ dan ze daadwerkelijk te spelen.
Wat een verschil met mijn kindertijd! Toen was ik al blij dat ik twee games per jaar kon kopen, terwijl ik tijd te over had. Games speelde je keer op keer uit, tot je elk level, elk liedje en elke cheat kon dromen. Waren die games dan zoveel leuker? Natuurlijk niet. Er is iets anders aan de hand.
Barry weet whatsup
Barry Schwartz bracht mij op het juiste spoor. Hij is een psycholoog en de schrijver van het boek The Paradox of Choice – Why More is Less. Oftewel: de paradox van keuze – waarom meer minder is. Schwartz claimt dat mensen met veel keuze sneller depressief worden. Mensen vragen zich namelijk constant af of ze wel voor hetgeen kiezen dat ze het gelukkigst maakt, en voelen de plicht alle opties die ze hebben af te werken. Het spreekt voor zich dat als je heel veel keuze hebt, je het jezelf onnodig druk maakt. Je verliest de vrijheid om te doen wat je echt wilt en je maakt je druk over wat je ondertussen mist. Want kiezen, dat betekent dat je iets anders (tijdelijk) moet achterlaten.
Dit is heel simpel toe te passen op games, of beter te verstaan: de manier waarop we games consumeren. Omdat ik genoeg geld had, bleef ik veel games kopen, grote hoeveelheden games waarvan ik als kind alleen maar over kon fantaseren. Er stonden honderden spellen in mijn kasten. Nieuwe releases, de grote namen die iedereen speelde, maar ook de kleinere titels die op forums en bij verschillende communities respect genoten, de indie-hits. De middenmoot, spellen die niet echt goed zijn maar ook niet slecht, dus toch wel tof om voor een vriendenprijsje aan te schaffen. Oudere games, zodat alle series compleet waren, zodat ook de klassiekers in de kast stonden, al zou ik ze nooit spelen.
Dit is geen vreemd gedrag. Als mens wil je meer keuzes voor jezelf creëren, omdat je ironisch genoeg denkt dat dit je méér vrijheid geeft. Vijfhonderd games leveren een groter scala aan ervaringen, en dat is positief, zo gaat de interne redenering. Daar komt bij dat je wellicht je identiteit ontleent aan een verzameling. Je voelt je een ‘gamer’ en daar hoort een grote verzameling bij, die je kunt posten op websites en forums zodat andere gamers ‘wow, vette verzameling!’ zeggen.
Het medicijn
Maar neem het nou maar van Barry aan, het werkt alleen averechts. Wat gebeurde er namelijk in de jaren dat ik een gigantische gamecollectie opbouwde? Ik kreeg steeds minder zin in het spelen van die games, omdat het mij ongelukkig maakte. Ik had teveel keuze en bij elke speelsessie werd ik daar aan herinnerd. Ik snelde door elke game alsof mijn leven er van af hing, want ik had nog tig andere ervaringen die ik moést beleven. Langzaam begint een hobby als een verplichting te voelen en word je een slaaf van een bezigheid die je zelf hebt gecreëerd.
De oplossing is simpel: richt je op de spellen die je echt wil spelen en vergeet nooit dat het een hobby is waaraan je niets bent verplicht. Ik ga niet zeggen dat je je complete verzameling moet verkopen en nog maar één spel per jaar moet kopen (al zou Barry daar zeker een voorstander van zijn), maar ik heb voor mijzelf in ieder geval de perfecte balans gevonden. Zit je vanavond dus met zware ogen naar die gigantische stapel toppers te kijken die je nog weg moet werken, denk dan even terug aan Barry en zijn theorie. Meer is minder.
Wanneer staat je collectie op marktplaats? ;-)
Haha, ik heb diverse games inderdaad al verkocht.
Kzoek nog een aantal games... Heb je er een paar online op marktplaats?
Kan me hier erg in vinden. Ik heb die periode ook gehad, en zit er wellicht nog steeds wel in. Ik gaf de schuld aan "te weinig tijd hebben", maar ben er na een tijdje achter gekomen dat dat helemaal niet zo is. Sure, ik heb wat minder tijd als vroeger maar dat neemt niet weg dat ik nog steeds gezien mijn gelukkige werk-situatie ik mijn eigen dagen en uren in kan plannen. Op een dag heb ik altijd wel wat tijd om wat te spelen. Soms langer dan andere dagen, maar ik kan niet meer zeggen dat ik te weinig tijd heb.
Ik heb ook een periode gehad dat ik elke week weer nieuwe spellen haalde. Het was nogal een ongelukkige combinatie: De free record shop zat recht tegenover het Western Union kantoor waar ik wekelijks flinke bedragen ophaalde (Western Union is een bedrijf waar je geld, meestal grote bedragen aangezien dat qua fees aantrekkelijker is, kan versturen en ophalen als er geld naar je verstuurd is). Het gevolg was dat ik het gewoon nooit kon laten om even langs de games te gaan en altijd wel minimaal 1, vaak 2, games mee te nemen.
Het gevolg daar weer van was dat ze maar wat stof lagen te happen in de kast omdat ik of geen zin had in het genre, of andere spellen eerst wou (uit)spelen.
Mijn oplossing was simpelweg dat ik nog wel games bleef kopen, maar dan alleen voor mijn collectie. Als ik dan een spel toch wil spelen kan ik dat doen zonder me verplicht te voelen die andere spellen ook nog te spelen, omdat het toch alleen maar voor de collectie is. Een beetje zelfbedrog, maar dat kan geen kwaad, toch? ;)
ik ook, ik speel nu alleen games waar ik echt iets vernieuwends in zie of waar ik ook zin in heb het te blijven spelen. bijv from dust, wat echt iets anders was. of bastion.
battlefield 3 al is het nog zo goed (en ik waardeer de kwaliteit) geeft me gewoon niet de simpele funfactor van indie games, of zelfs sommige online spelletjes.
ik zoek gewoon de simpele domme fun die ik vroeger had met games.
ook de overcomplexiteit komt me de neus uit. vroeger had je command en conquesr met 4 typen mannetjes en 8 typoen tanks. en daar kon je echt wel strategie mee doen. tegenwoordig heeft elke unit speciale powers en upgrades en weet ik veel.
het is gewoon teveel, mee ris niet altijd beter ik verlang naar de simpliciteit, en games zoals theme hospital en Rollercoaster tycoon en command en conquer en quake 3/ UT99 weg met al die complexe bende ik wil simpele fun gameplay en alle troep die afleidt van die gameplay ben ik liever kwijt dan rijk.
dnak je voor het artikel., heerlijk om te lezen :)
"Vijfhonderd games leveren een groter scala aan ervaringen, en dat is positief, zo gaat de interne redenering."
Dit komt me erg bekend voor, zeker zo vlak na de Steam Summer Sale. Gelukkig ben ik zelf niet minder van games gaan houden. Afgezien van afgeprijsde games op Steam koop ik vrijwel alleen games die me echt aanspreken. Een week terug heb ik Crysis gekocht, en ik merk dat ik er echt van geniet om het te spelen, vooral omdat ik het kan spelen zoals ik zelf wil.
Ik hou er persoonlijk wel van om de tijd te nemen voor games, ik heb niet de behoefte om het zo snel mogelijk uit te spelen. Ik speel Bioshock bijvoorbeeld heel stealthy, ook al kost dat veel tijd. Misschien is dat wel iets om te onthouden: neem de tijd om een game te spelen. Geniet ervan, en laat je niet opjagen door al die andere leuke games die je nog wil spelen, die komen wel.
Enorm goed artikel. Herken mijzelf er volledig in..
Toch maar eens wat minder gaan kopen, scheelt ook in de portemonnee :)
mee too!!
Misschien moet je wat minder wine-gums eten!?
eigenlijk is het dus heel simpel: maak je niet zo druk :P
Waarom zou je door een spel rushen uberhaupt? omdat je nog meerdere ongespeelde spellen heb? ja dus, lopen die weg dan? nee tog? nou dan.
ja maar ik ga er nog meer kopen:
prima tog, komen vanzelf aan de buurt. en komen ze niet aan de buurt? ook goed, j hebt er tog al voor betaald :)
Uiteindelijk 'verdrink' je er wel in. Als jij elke maand meer games koopt dan je daadwerkelijk (uit)speelt dan wordt de stapel met games die je nog 'moet' spelen steeds hoger. Uiteindelijk kan je het niet meer bijhouden en ga je steeds meer spelen, waardoor het dus een verplichting gaat worden. En omdat je voor al deze games al hebt betaald heb je toch die push van jezelf dat je die bepaalde game 'moet' spelen.
Inderdaad, je kunt er in verdrinken. Om nog maar te zwijgen over wat voor geldverspilling het is als je 90 procent van je collectie uiteindelijk nooit speelt.
Ik koop tegenwoordig nog maar 'weinig' verschillende spellen. Maar als ik de keuze maak om 100% voor een game te gaan, dan kies ik bijvoorbeeld de collectors edition, de walktrough, evt figurines en andere merch. Ik merk dat ik door relatief veel geld aan één game uit te geven, er wel veel meer van geniet dan dat zelfde geld aan 6 verschillende games uit te geven.
Ja maar ik denk dat je beter 30% van je collectie niet kan spelen dan alle games maar voor 50% uit spelen. Ik koop niet veel games maar als ik het doe speel ik ze helemaal uit en soms meerdere keren.
Heel herkenbaar. Het gekke is dat ik als kind dit probleem al inzag, maar het op latere leeftijd een beetje ben vergeten ... Toch heb ik in de Steam summer sale weer een stuk of 5 games gekocht. Maar goed, ik focus me eerst 100% op Fallout 3 new vegas .. had hem al uitgespeeld op de XBOX360 maar nu op de PC met addons etc.
Speel ff lekker op een atari 2600... ;) Kijken of je dit nog steeds zo'n lekkere titel vind :D
Oke fanboys die mij gemind hebben... Mijn snes of Dreamcast ruilen tegen jullie ps3 of xbox 360?
Niemand die dat hier wil doen, waarom? Omdat minder meestal niet meer is. Anders zouden de woorden "meer" en "minder" echt hun waarde verliezen.
Geldt ook voor mij. Ik koop maar en koop maar, zonder echt games te spelen.
Dan speel ik een game voor een week ofzo, waarna ik alweer overstap op iets ander. Ik verdoe meer tijd met het zoeken naar games. Informatie op gamer.nl, filmpjes op youtube, reviews op welke site dan ook, dan de games die me zo konden bekoren tijdens het zoeken te spelen.
Op bepaalde momenten steekt dat wel, vind ik dat dom, belachelijk, wil 'k gewoon games spelen, hoe meer, hoe beter. Maar anderzijds moet ik het ook gewoon aanvaarden, het feit dat ik zo ben, dat ik liever dingen opzoek.
Verzamel instinct... Zo had ik dat met anime, dreamcast en retro spellen....
Met mijn X360 ben ik kieskeuriger, maar ik merk juist dat er steeds meer goede titels komen en geniet bijna net zoveel van deze generatie als die van de snes/megadrive en psx/n64 periode...
De Dreamcast en GameCube die ik had lieten me juist meer terug gaan naar vroeger... Daarom fervent in de retroscene gezeten... Maar van iedere gamegenre van vroeger is er nu wel "bijna" een betere versie te vinden...
Genres die beter zijn:
Fighters (Street Fighter 4, Mortal Kombat, BlazBlue)
Shoot m ups (Ikaruga, ThunderForce 5)
Third person shooters(Gears of War)
RTS(StarCraft/Command and Conquer)
MMO(WOW/Star Wars)
Westerse rpg(Skyrim/Dark Souls/ )
Adventure(Uncharted, Assasins creed)
Action(Bayonetta, God of War, CastlevaniaLOS)
Race(Forza, Gran Turismo, Burnout)
airial games(Ace Combat)
Platform (Rayman Origins, Mario Galaxy, Sonic Generations)
Puzzle games (Angry Birds)
Genres die minder zijn:
Brawlers(Final Fight, Street of Rage, Double Dragon)*
oosterse rpgs(FF6-FF7, Secret of Mana)
Party Games (MarioKart, Buzz, MarioParty, Bomberman)
platform puzzlers(bubble bobble/snow bros)
*Batmans vechtscenes in Arkham Asylum/City zouden toch een goede basis kunnen zijn voor dit soort spellen.
Maar veel ervan kende pas een goede evolutie de laatste 4/5 jaar...
Angry birds? Seriously? Wil je met dat spel aangeven dat puzzle games beter zijn dan vroeger? :p
Het spel zal zowaar meer gespeeld worden dan Tetris... Dus ja dat durf ik wel te stellen.
Misschien enkel niet voor de fijnproevers... Maar zo gaat dat ook voor poker, of klaverjassen... De massa gaat dan voor poker, terwijl technisch klaverjassen mooier in elkaar zit.
"Voor mij" zijn spellen zoals puzzle fighter of planet puzzle league veel beter... Waarschijnlijk ook voor jou... Maar hoe goed een product is wordt nu eenmaal ook bepaald door het succes van de verkoop.
Zelf denk ik dat het meer een mening is die bepaald hoe goed een spel is. Angry Birds is gewoon een klein spel wat redelijk makkelijk in elkaar zit en dat mensen hem kopen is denk ik ook door de eenvoud en het feit dat je hem zo even voor 1 minuut kunt spelen en weer uitzetten. De puzzelgames die ik leuk vind starten bij wijze van spreken al langer op dan een sessie Angry Birds.
Ik bedoel veel andere games gaan ook 1 miljoen keer over de toonbank en zijn gewoon copy/paste games, terwijl veel minder bekende titels die veel beter gemaakt zijn met geluk 100.000 keer verkocht worden.
Ik heb sowieso al weinig tijd voor games, ook koop ik één game per keer zodat je ook niet met een stuk of 3 zit welke je door elkaar zit te spelen.
Het is toch een soort van druk die je jezelf op legt, als je weet wat je wilt hebben hoeft de keuze ook niet zo moeilijk te zijn. Althans, dat is mijn mening.
komt heel bekend voor. Ik heb hier nu zoveel games liggen waar ik gewoon geen tijd voor heb om ze allemaal te gaan spelen. Ik wilde dus ook zo snel mogelijk door een game heen rushen om maar aan de volgende te gaan beginnen. Ik wilde ook gewoon alle spellen verzamelen. gelukkig heb ik nu bijna alles weggedaan. voel me hierdoor ook prettiger.
Nu koop ik alleen nog een spel die ik ook daadwerkelijk ga spelen en ook wil spelen. En daarna koop ik pas weer het volgende.
Natuurlijk dicteert mijn werk wel dat ik veel verschillende games blijf spelen. Maar dan speel ik zo'n spel voor werk, niet om em in mijn collectie te hebben. Zo blijft het allemaal toch in balans in je hoofd ;)
Klik hier om alle reacties te tonen