Het decenniumoude Splinter Cell toonde in onze nieuwe rubriek ‘Terug naar de roots’ dat nieuw absoluut niet altijd beter betekent. Sommige series zijn er in al die jaren enkel op achteruit gegaan. Games van weleer kennen genoeg eigenschappen die ze toffer maken dan hun moderne soort- en seriegenoten. Reden voor ons om die puntsgewijs in een top vijf op te sommen, waarbij nostalgie natuurlijk hoogtij viert.
1) Simplistische basisprincipes
Hoe verder je terugkeert naar de beginjaren van videogames, des te eenvoudiger de opzet van de spellen die je treft. Dat is met name het geval bij retrogames die stammen uit het NES- en SNES-tijdperk. Zo worden Super Mario Bros. (3), Metroid en The Legend of Zelda nog steeds geprezen om hun simplistische, doeltreffende en vooral tijdloze gameplay.
Dat is de kracht van klassieke spelconcepten: ze hanteren één basisprincipe waarmee je je door de weloverwogen uitwerking keer op keer kunt vermaken. Dat heeft tevens te maken met de beperkte kracht van oude hardware: een spel kon niet uit veel meer dan basale gameplay bestaan. Als de kern van een spel niet goed was, dan viel het vroeger onmiddellijk door de mand. Dat ligt anders bij moderne spellen, die veel gecompliceerder zijn. Tegenwoordig teren games op verschillende vormen van actie, vele manieren om te manoeuvreren en een verscheidenheid aan modi en beloningen.
Oude ontwikkelaars werden gedwongen de kern van hun spel te perfectioneren, waar moderne studio’s steeds vaker de nadruk op allerlei randzaken leggen. Deze trend komt de kwaliteit van de gameplay niet altijd ten goede. Zo vervalt het schieten in schietspellen steeds vaker tot bijzaak en stelt de kern van de actie daardoor uiteindelijk teleur (met Brink als schoolvoorbeeld en Max Payne 3 als plezante uitzondering).
2) Grotere uitdaging
Ironisch genoeg zijn juist die klassieke games met hun doorzichtige gameplay vaak een hel om uit te spelen. Dat in tegenstelling tot veel moderne spellen, waarvan je zou zeggen dat de complexere opzet ervoor zorgt dat ze moeilijker zijn. Populaire games zijn simpeler te doorlopen dan ooit tevoren. Zeker vergeleken met retrogames, maar ook vergeleken met veel games die tijdens de vorige consolegeneratie zijn uitgekomen. Levensbalkjes, handmatig saven, meerdere levens en med kits; steeds vaker zijn het zeldzaamheden.
De vraag 'waarom?' is retorisch, want natuurlijk heeft de lagere moeilijkheidsgraad van games te maken met de populariteit van gaming vandaag de dag. Veel meer mensen dan voorheen kopen games, dus moet een nieuwe game zo veel mogelijk mensen aanspreken. En veel mensen, die zitten niet de hele dag op hun zolderkamer om één level verder te komen in de eerste chapter van de volgende Call of Duty. Mits een ontwikkelaar geen specifieke doelgroep wil bedienen als de ware oorlogsfanaat of RPG-fan, ligt de focus steeds vaker op het creëren van een vloeiende, bijna verzorgende ervaring waarmee iedere speler uit de voeten kan.
3) Langere avonturen
Een veelgehoord kritiekpunt op huidige games is hun lengte. In het nu tref je zelden schietspellen die langer zijn dan tien uur, terwijl een spelduur van twaalf uur niet ongebruikelijk was voor een populaire singleplayershooter een decennium geleden. De verklaring is simpel: het ontwikkelen van games is immens veel duurder dan het in het verleden het geval was. Het inkorten van een game is een doeltreffende manier om de ontwikkelingskosten te beperken, zeker nu veel nieuwe gamers toch al aan relatief korte games gewend zijn.
Daar kun je natuurlijk MMO’s als Guild Wars en World of Warcraft tegenover zetten, want die waren er vroeger niet (in deze vorm). Bovendien verlengen multiplayermodi, die bijna evenveel ontwikkelingstijd in beslag nemen als hun singleplayergelijken, de spelduur uiteindelijk ook. Toch neemt dat niet weg dat echt lange singleplayer-ervaringen niet meer zo van deze tijd zijn. Volgens sommigen heeft de kortere aandachtsspanne van mediaconsumenten hier mee te maken, en willen ontwikkelaars hun publiek met bondige ervaringen tegemoetkomen. Er zijn echter onderzoeken die aantonen dat de aandachtsspanne van mensen niet veranderd is, dus valt dat te betwijfelen. Bovendien nemen populaire films juist wel in lengte toe.
Guild Wars 2. Wel lekker lang.
4) Geen beveiligingsmaatregelen en installaties
Een veelgehoord argument in de strijd tussen PC- en console-gamers is dat spelen op een spelcomputer gebruiksvriendelijker is. Op de console zou je geen last hebben van allerlei installaties en strenge DRM-beveiligingsmaatregelen. Maar is dat nog wel een valide argument? Volgens ons heeft ook console-gaming het punt bereikt dat ‘meteen spelen' een zeldzaamheid is (de Wii daargelaten, behalve als je online met vrienden wilt spelen).
Om gedegen online te spelen moet je steeds vaker een ‘online pass’ bezitten en ingeven, op de lanceringsdag patches downloaden (waar je vaak geen concrete content voor terugkrijgt) en als je een beetje fanatiek bent, geld betalen voor het ontgrendelen van spelmateriaal dat al lang en breed op de schijf staat. Dat was een consolegeneratie geleden nog volledig ondenkbaar, om over de verplichte installatie van sommige PlayStation 3-games nog maar te zwijgen. Toch zijn we er inmiddels al aan gewend.
Dat lijkt bizar, maar we hebben weinig keus. Dat je bij enkele PC-spellen te alle tijde online moet zijn om offline te kunnen spelen, is een ontwikkeling die vooral beperkend werkt en in die zin pure devolutie van onze hobby is. Maar het is er wel een die enorm doeltreffend is tegen piraterij en daarom ook zijn weg zal vinden naar de consoles in onze huiskamer. Wen daar dus ook alvast maar aan. We zouden haast terugverlangen naar het blazen in onze SNES-cartridges.
5) Het ‘ons kent ons’-gevoel
Vroeger was een vintagegedrukt Galaga-shirt nog niet cool zoals nu; het was nerdy. Maar dat was het hele punt! Gaming was een subcultuur. Het was er niet een die je het populairste jongetje in de klas maakte (of wellicht ben je op digitaal avontuur gegaan omdat dat sowieso al niet het geval was), maar juist dat schiep een band tussen gamers. De lancering van de Nintendo DS en Wii hebben daar verandering in gebracht en heeft meer mensen de charmes van computerspellen in doen zien. Een gamer zijn is niet uniek meer en dat is ergens, heel ergens, toch een beetje jammer. Maar kop op; het is niet meer dan de onvermijdelijke evolutie van het medium. Bovendien: dat gaming nu een bredere doelgroep aanspreekt dan twintig jaar geleden, daar hebben we al vaker woorden aan vuilgemaakt. Een kwestie van accepteren dus. Zeker omdat het ook zijn voordelen heeft.
Maar daarover volgende week meer, want we voelen ons nu wel erg die oude opa die vanuit zijn schommelstoel zeurt over hoe vroeger alles beter was. Laten we niet vergeten dat nostalgie veelal op verheerlijking is gebaseerd. Herinner je je nog het uit het niets opdoemen van bermplanten in racespellen? De – proest – ‘geweldige’ wisselwerking tussen Steam en Counter-Strike 1.5? En wat te denken van hoe moeizaam het updaten van de hard- en software van je PC ooit verliep? Brr, we moeten er niet aan terugdenken dat die tijden ooit terugkeren. Daarom besteden we volgende week aandacht een top vijf die hier lijnrecht tegenoverstaat, voordat we vergeten dat vroeger absoluut niet alles beter was…
vroeger was er nog geen steam summersale.
en ook geen steam. geen irritante beveiliging
geen last van. zolang ik maar online ben. offline geeft het wel problemen met single player spellen die je eigenlijk zonder internet connectie zou moeten kunnen spelen (civilization/shogun campaign e.d. Maar goed dit is ook maar zeer zelden. Het is er niet echt op achteruit gegaan. Nu heb je makkelijk toegang tot games van vroeger die je nog wel eens zou willen spelen maar moeilijk aan kunt komen.
Helmaal met je eens. Steam is helemaal niet lastig en kom op je hebt toch in het nederland van nu altijd internet? En als je op vakantie gaat wrrm moet de pc dan mee? Pak een goed boek.
Het gaat natuurlijk helemaal niet of je wel niet je laptop mee neemt op vakantie. Het is gewoon achterlijk dat je je gekochte product niet kunt spelen als je niet in Nederland zit en je geen goede verbinding hebt. Om even in perspectief te zetten: Stel je koopt een boek en je hebt een constante internet verbinding nodig om die te kunnen lezen. Zit je dan lekker op vakantie met een waardeloos internet.
Natuurlijk, een boek kun je niet kopieren (althans, fysieke exemplaren niet), maar het gaat om het principe.
Dat argument dat we in Nederland goed internet hebben vind ik maar een waardeloos argument. Voor hetzelfde geld hadden we dat niet en zat iedereen te zeuren.
Nee, ik kan er best in mee gaan dat DRM nodig is, maar niet op de huidige manier. Nu wordt je gewoon een product afgeleverd dat soms werkt en soms niet. Ofterwijl een defect product.
Ten eerste gamed de gross thuis op vaste locatie.
En daar is internet ook constant aanwezig.
Laptop gamen, je gaat op bezoek en dan asosiaal maar gamen?
Of lan houseparty? En dat bij iemand zonder internet. Op vakantie gamen lijkt mij nog het achterlijkste argument tegen continu internet om te gamen.
Ik neem mijn iPad zelfs niet mee op bezoek.
Maar dat is omdat ik geen fotograaf gedoe doe om iPad als picture tank te gebruiken. Om bij visite iets te laten zien.
Piraterij dat is achterlijk, Als men gewoon braaf betaald uit eigen beweging inplaats dat goed gedrag enforced moet worden door maatregelen. Zou als je alles braaf betaald wat men gamed. Ervoor zorgen dat Niche games ook van grote budgeds konden genieten en meer van deze projecten groen licht konden krijgen en er meer variatie in themas en genres waren.
Het vraag aanbod en dat is dus de betalende vraag vs aanbod. betaald men niet dan is er geen vraag en wordt er dus niet geproduceerd. Dus alleen de sterke IP e hun sequels blijven komen. Met soms een enkele uitzondering.
De reden dat online games ook zo popi zijn om te maken n de gameindustrie. Het stimulerd legaliteit.
Al die argumenten gaan langs me heen als ik gewoon bedenk dat ik iets wil kunnen spelen, waar ik ook ben. Uiteraard, ik game ook 99% van de tijd gewoon thuis. Maar dat betekend niet dat ik niet die 1% ook wil kunnen spelen, mocht ik dat willen. Of dat nou op vakantie is, in de bus, en hell als ik zou willen zou ik ook op visite moeten kunnen gamen, zelfs al is daar geen internet.
Het gaat mij er niet om of iemand wel of niet gamed als hij niet thuis is, want de waarheid is dat er mensen zijn die ook op andere plekken (willen) gamen. En die mensen zouden dat gewoon moeten kunnen doen. Dat die mensen benadeeld worden omdat andere hufters piraten vind ik immoreel. Dat is hetzelfde als zeggen dat je niet meer onder het lopen op straat een flesje cola mag drinken omdat er mongolen zijn die die shit niet in de prullenbak gooien maar in de bosjes.
Ik weet niet wat jullie doen, maar ik ga niet op vakantie, om vervolgens op vakantie te gaan gamen...
Gaat het ook niet om.
Vroeger was er tenminste ook geen digitale crap. Maar was er alleen de superieure fysieke verkoop
Leuk artikel. Voor mij sla je met je eerste drie punten de spijker op zijn kop: focus op de basis van het spel, het uiterste van een speler vragen en games van een fatsoenlijke lengte. Vroeger was niet alles beter, maar bepaalde principes die de laatste jaren gesneuveld zijn maken de games van tegenwoordig een stuk minder interessant. Voor mij althans.
Dat die principes gesneuveld zijn heeft denk ik ook weer met het vijfde punt van Ron te maken, het begrip 'gamer' is immers flink veranderd over de jaren.
Nou ben ik het er niet mee eens. Het vast zitten in games omdat je niet op dezelfde gedachten golflengte van de devs zit en hun prof testers en dus iets heel extreems sterk met achterlijk achileshiel even moet doorkrijgen. Dus dat level end boss gedoe. Kots.
Ja voor Films is 1,5 uur vaak beperkend om goed verhaal op te bouwen in 2 uur kan je meer 3 uur is wel lekker ruim. Meer krijg je TV serie form en dan wordt de kwaliteit ook gespreid zo ook budged en je hebt veel tijd om main plotuit te werken maar de episoden plotjes met 43minuten is weer erg krap voor een subverhaaltje.
Dus lange singleplayer is niet beter. het is quantiteit vs qualiteit.
En goed verhaal heb je wel voldoende tijd voor nodig maar te veel schaad het verhaal ook.
5 uur is als een mini serie zoals "The walking dead" seizoen een.
Met een doorlopent survival verhaal.
Vroeger waren games simpel en vele games ook minder verhaal gericht. het is dus langdradig ploegen door de massa eenvoudig geproduceerde levels. Als de gameplay leuk is en er wat variatie komt in levels en vijanden is dat wel te doen. Voor een veel gamer.
De tofste games vind ik eerder FPS shooters waar vijand cool neergaat.
begon met de eerste FPS Doom de shotgun kill. En nu Rage.
Soldiers of fortune. lekker knallen met spul waarmee je krachtig voeld.
Dan kickt langdradig heid veel later in.
Moeilijk met ,50 antimaterieel rifle. waar je mee uber gevoel van krijgt kom mutantjes tegen in farcry kop schot het doet minder dan een luchtbuks. Daar knap ik dus op af.
Ik heb dat niet zo dat vroeger alles beter was.
totaal niet, ook dat het nu beter is. Ook weer niet, eerder anders.
Huidige massa gamer hgericht heid, vind ik fijner dat je gewoon door het verhaal heen loopt zonder vast te zitten. De geweldige GFX van nu. Maar ik miss mijn favo niche genres. Speel X3 Albion pride niet omdat het zoon pareltje is. Er is niks van triple A in die genre en deze game is buggy rushed unfinished laat staan enige polish en slecht uitgewerkte UI. Maar er is niet zoveel keuze laat staan kwaliteits games in die genre.
En vroeger waar daar grote uitgewerkte titels van zoals freelancer Privateer.
Voor mij het grootste verschil met vroeger is toch wel de lengte van een spel, en de moeilijkheid.
Tegenwoordig ben je als spel bijzonder als je echt moeilijk bent. Zijn overigens zat spellen waar ik echt van geniet, ook al zijn ze simpel en dat kon vroeger dan weer niet :P
Tja vroeger had je ook games die je in minuten kon uitspelen en de uitdaging was meer irritatie.
Beveiliging had je ook in bepaalde irirtante manieren en sommige games hadden bugs, en sommige gamebreaking ones, die nooit gefixed (konden) worden.
Kijken of dat er volgende week nog tussenstaat dan.
Een veelgehoord kritiekpunt op huidige games is hun lengte. In het nu tref je zelden schietspellen die langer zijn dan tien uur, terwijl een spelduur van twaalf uur niet ongebruikelijk was voor een populaire singleplayershooter een decennium geleden. De verklaring is simpel: het ontwikkelen van games is immens veel duurder dan het in het verleden het geval was. Het inkorten van een game is een doeltreffende manier om de ontwikkelingskosten te beperken, zeker nu veel nieuwe gamers toch al aan relatief korte games gewend zijn.
Met het grootste gedeelte van het artikel ben ik het eens behalve met dit stuk. Vroeger had je juist veel games die je snel uitspeelde. Mario bros voor de gameboy, Mario World voor de shortcut, turtles, menig auto race game, sonic the hedgehog 1.. Het is niet zo dat spellen vroeger altijd langer waren, het is juist 't tegenovergestelde.. Games zoals Final Fantasy en Lost Odyssey en Max Payne 3 hebben meerdere discs, en zijn ook interessante om meerdere keren te spelen.. Mass effect 1 & 2, kan je je honderden uren mee vermaken als je ook de sidequests doet.
Voordat je in Mario alle shortcuts doorhad was je wel even bezig. Tuurlijk als je een guide had dan kon je ze snel vinden maar met normaal spelen was het juist een uitdaging die shortcuts te vinden.
Nu vergelijk je ook RPG's met platformers. Bovendien zegt het aantal discs meer over de resolutie van textures en de hoeveelheid audio dan over de lengte van de game.
Meeste SNES games had je snel uitgespeeld, zelfde geld voor NES games en Sega games, conclusie: vroegah waren games juist korter/ sneller uitgespeeld :)
Nee, je bent gewoon heel selectief. Jij pakt de kortste games van de NES/SNES en vergelijkt die met de langste games van nu. Bovendien zijn platformers doorgaans altijd korter dan RPG's. Heb dan ook oog voor Lufia, Chrono Trigger, FF, Breath of Fire, Terranigma en al die andere oude RPG's van vroeger, laat staan games die zodanig moeilijk zijn dat je ze niet zo maar uitspeelt, zoals Mega Man, Castlevania en Ghouls 'n Ghosts. Zet die nu eens naast Max Payne 3 (8-10 uurtjes gameplay) en trek opnieuw je conclusie.
Je beschuldigt mij juist van iets waar je jezelf schuldig aan maakt. Maar om even naar de platform games te gaan. Sonic the Hedgehog, Super Mario Bros, Yoshi's World, die had je vroeger in 1 á 2 dagen uitgespeeld. Mario Galaxy 1 en 2 zijn al stukken langer. Max Payne 2 is qua singleplayer wellicht uitgespeeld in 8-10 uur in de eerste run op easy, maar is al stukken moeilijker op een hogere moeilijkheidsgraad. EN dan kan je nog dingen verzamelen of je gaat 'm online spelen. Dan kom je sowieso makkelijk op 50+ uur... Het is gewoon echt jammer dat er nu zoveel mensen zijn die maar aannemen van anderen dat games vroeger langer waren, dit is echt complete onzin.
Suit yourself.
Speel nu DOOM I op m'n Xbox weer. Damn wat is dat letterlijk een nachtmerrie. Je moet weer denken, onthouden om de levels uit te spelen.
Geweldige training.
Toen ik laatst mijn Wii maar eens uit het stof heb gehaald heb ik ook wat geld uitgegeven aan SNES klassiekers. Sommige van die spellen zijn zo ontzettend goed, zelfs bijna 20 jaar na dato nog steeds! De komst van 3D graphics die na de SNES toch aanzienlijk snel zijn ontwikkeld hebben er eigenlijk voor gezorgd dat we ook veel meer in drie dimensies op avontuur konden. Ik denk dat bij sommige franchises dat erg goed ging (Zelda bijv.) maar bij anderen ook helemaal niet (Sonic in tig games).
Als je kijkt naar games nu zie je ook dat veel ontwikkelaars weer lekker terug gaan naar de basis. Vooral de hoeveelheid side-scrolling platformers is gelukkig weer een stuk gegroeid met een stel nieuwe Mario games, Rayman en andere.
Ik vond sommige games vroeger zeker een stuk beter dan nu, maar er zijn ook nog zo veel games die ik nu echt geweldig vind die vroeger gewoon technisch gezien onmogelijk waren (denk aan Mass Effect) en waar we alleen maar over konden dromen toen we de pre-rendered introductiefilmpjes keken... Wat dat betreft is het er wel degelijk op vooruitgegaan. Het is voor de core-gamers te hopen dat ontwikkelaars ons niet uit het oog verliezen zodat we altijd wel een beetje de geeks blijven die we al waren toen we opgroeiden met consoles als de NES en SNES...
Ik vind dat je vaak naïf bent.
Klik hier om alle reacties te tonen