Gamevisie: vier columnisten die schrijven voor vier verschillende media en dus vier verschillende visies hebben. Jan Meijroos van Power Unlimited, Raf Picavet van Chief, Jelle van Es van InsideGamer en Niels 't Hooft van Bashers laten elke maand van zich horen via een eigen column op Gamer.nl. Vandaag is Raf Picavet van Chief aan de beurt.
Ik spreek niet voor alle gamejourno’s maar ik ben zeker niet de enige die de voorkeur geeft aan het schrijven van previews boven reviews. Daar zijn verschillende redenen voor. In mijn geval hebben een aangeboren luiheid en een voorliefde voor de weg van de minste weerstand daar zeker het een en ander mee te maken. Voor een preview ga je uit van onafgewerkt materiaal en al dan niet opzettelijk onbekende inhoud. Je kan paragrafen lang je twijfels uiten maar kan (en moet) vermelden dat er tussen deze nog voorlopige versie en het eindresultaat nog maanden van ontwikkelingstijd zitten.
Een review is een heel ander beestje. Potentiële kopers zullen zich misschien door jouw mening en score laten leiden tot het al dan niet besteden van zestig euro. De informatie in je review moet juist en zo volledig mogelijk zijn. Maar wanneer is volledig echt volledig?
Een heikel punt. Zo vertelde een uitgever me dat hij zich moeilijk, maar uiteindelijk berustend zou hebben neergelegd bij een magere zeven voor zijn game. Tenminste, tot hij er achter kwam dat de recensent nooit verder dan de tutorial was geraakt. Deze had niet door dat zijn vorderingen via Steam teruggekoppeld werden. De vragen rond privacy die dit oproept zijn voer voor een andere discussie, maar ik kan niet anders dan de uitgever in kwestie (die zich wel, maar niet zonder morren neerlegde bij mijn magere acht) in dit geval gelijk te geven.
Het blijft moeilijk om een tijd te plakken op een review, zelfs zonder deadlines, dictatoriale hoofdredacteurs en wraakroepend laat opgestuurde review-exemplaren. De ene game is ook de andere niet. Twaalf uur volstaat om jezelf door de singleplayer van een shooter als Modern Warfare 3 of Battlefield 3 te knallen en ook nog een paar uur een gefundeerde feel te krijgen van de multiplayer. Twaalf uur volstaat echter niet om het verschil tussen drie moeilijkheidsgraden in diezelfde shooters naar behoren te analyseren.
En wat doe je met een game als Yakuza, Total War, Fallout of zo goed als elke MMORPG? Behalve in die uitzonderlijke gevallen dat je het review-exemplaar heel vroeg krijgt en er vijftig tot ver over de honderd uur voor op de teller kan zetten, is er van uitspelen geen sprake. Waar leg je dan de grens? Het vereist een grote gedrevenheid en professionaliteit om een genre, setting of concept dat je persoonlijk minder boeit dan de hernia van je schoonmoeder, langer dan dat arbitraire ‘strikte minimum’ te spelen.
Opgeven na een vijftal uren ploeteren kan soms verdomd verleidelijk zijn, maar wie weet breekt de game daarna helemaal open. Zoals de laatste Deus Ex bijvoorbeeld. Omgekeerd kan ook. Diezelfde eerst vijf uren kunnen het beste feestje van het jaar lanceren om daarna te verzanden in een routineus naar je horloge kijken omdat alle mooie chicka’s vertrokken zijn en de DJ alleen nog maar Duitse Alanis Morissette-covers draait. Nog andere keren blijken die volgende vijf uren precies hetzelfde te brengen als de vorige. In het beste geval heb je tien uur geweldig gegamed, in het slechtste geval heb je tien uur door bagger geploegd. Koud gezien heb je als recensent met een deadline in je nek in beide gevallen vijf kostbare uren verloren.
Als fan van de laatste Shogun: Total War heb ik me met plezier naar de eindoverwinning in de campagne gezwoegd. Dat kostte me drie dagen en ook op dag drie vielen me nog nieuwe dingen op. Goede en irritante. Dingen die mijn review niet hadden gehaald als ik me er in ‘een luizige twintig uur’ van af had gemaakt. Dat terwijl ik andere games – die deze meer dan twintig uur wellicht ook waard waren - rond die tijdkaap voor gezien hield. Wanneer je om die reden vooraf niemand hebt kunnen waarschuwen voor een teleurstellende finale, voelt dat behoorlijk kut.
Feit blijft, hoe langer je een game speelt, hoe beter je je oordeel en/of score kan beargumenteren. En hoe beter de review – en ik kan er niet hard genoeg op drukken dat die minstens zoveel gewicht draagt als de score - hoe kleiner kans op een miskoop door de lezer. Een lezer die echter moet beseffen dat geen enkele recensent elke verhaallijn in de volgende Star Wars: The Old Republic of elke nuance van elke mogelijke karakterklasse in het zojuist verschenen The Elder Scrolls V: Skyrim of de nog te verschijnen Mass Effect 3 zal omvatten.
Over de auteur: Raf Picavet is al dertien jaar full time gamejournalist. Hij levert bijdragen aan Vlaamse televisieprogramma's, kranten, magazines en websites, maar zijn schrijfsels voor het maandblad Chief liggen hem het nauwst aan het hart.
Mooi stuk, ik vind zelf dat we er vanuit moeten gaan dat een reviewer een spel heeft uitgespeeld. Toen ik nog recensies schreef kwam mijn oordeel ook pas nadat het spel was uitgespeeld. Een goede film recensie geef je ook niet op basis van de eerste helft. Je moet voor een game weten hoe het op gang komt, hoe de kern is maar zeker ook hoe het eindigt/ afloopt en of het uiteindelijk een goed geheel was. Het online gedeelte van een game moet je ook goed testen. Maps worden vaak leuk als je ze goed kent, en je moet bv eerst eens meerdere wapens hebben geprobeerd.
Als je pas een spel kan reviewen als je het hebt uitgespeeld. Hoe doe je dat dan bij bijvoorbeeld Skyrim of andere grote SP spellen? Als je het wel binnen een paar dagen wilt uitspelen kun je gerust spreken van een rush-job en ik denk niet dat je dan een goede review kan schrijven.
Het is een beetje een paradox, maar mijn voorkeur gaat toch uit naar ca. 24 uur spelen en dan een review i.p.v. een spel volledig uitspelen en misschien een paar weken moeten wachten.
Langere dagen maken? Verder kan je in een spel als Skyrim juist nog redelijk vlot 't spel uitspelen door bv alleen de main quest te doen.
De main quest is een fractie van het volledige spel. Als je alleen die quest zou doen kun je niet zeggen dat je het spel hebt uitgespeeld. Nu hoef je niet elke quest uit te spelen natuurlijk, maar een review die gebaseerd is op 1 quest zou ik niet betrouwbaar vinden.
En de eerste min is alweer binnen , je zou natuurlijk ook eerst een aantal side quests kunnen doen en daarna de main quest ;)
Ik denk dat de reviewer zelf moet kunnen beslissen of het beeld dat hij of zij van een game heeft volledig is ja of nee, je kunt moeilijk een regel stellen dat een game als Skyrim 100% moet worden uitgespeeld of dat iemand langer dan een uur naar een game als wordfeut kijkt.
maar wat is dan het verschil tussen het spel niet uitspelen en alleen de main-quest (met wellicht hier en daar een side quest).
Aan het einde van de rit heb je dan nog steeds niet het gehele spel gezien.
Enne.. die vergelijking met films is natuurlijk iets wat krom. De gemiddelde film duurt niet langer dan 3 uur.. terwijl een beetje triple A titel toch al snel 40 uur aan gameplay heeft. Dat is nogal een verschil :)
Maar daar moet je dus wel de tijd voor krijgen. Een film duurt hoogstens een 2 a 2,5 uur. Als je alleen al kijkt naar de laatste Elder Scrolls en je wilt hem echt uitspelen en een hoop side quest bij doen, voor een compleet plaatje. Zit je al gauw aan de 40 a 50 of nog wel meer dan dat.
En bij reviews heb je die tijd vaak niet. Zoals in het artikel ook al aangegeven wordt, vanwege te strakke deadlines en je daarbij ook nog eens de games pas laat aangeleverd krijgt vanuit de uitgevers. En je wilt toch wel de reviews online hebben staan ongeveer tegelijk met de release. 3 maanden later nog een review uitbrengen heeft weinig tot geen nut.
Tijd heb je niet, die maak je. Verder moeten we niet teveel in contrasten denken. Maar neem nou Skyrim. Lang SP avontuur, maar je zou dus ook iets van 10 uur? kunnen side questen en daarna de main quest doen. Verder, een game als Skyrim, als t zo belangrijk is dat hij snel komt. Of als er tijdsdruk is, waarom niet wat minder slapen in de nacht? 40-50 uur kan je als je veel gamed/ werkt in een midweek hebben gemaakt. :)
sure.. ik geloof echt wel dat het kan.. die 40 uur. Maar ik moet er toch niet aan denken om 40 uur te spelen achter elkaar en ook nog alert/objectief dingen bijhouden en beschrijven.
Daarnaast is dit natuurlijk een vak en moet er aan de lopende band spellen getest worden. Dan wordt die 40 uur een stuk lastiger. Je kunt moeilijk zonder slaap in te halen,etc van de ene 40 uur marathon in de andere vallen. hou je niet vol denk ik :(
en dan nog is het de vraag of je de hoeveelheid games allemaal binnen de deadline getest krijgt. Ik neem aan dat je toch wel wat reviewtjes moet schrijven als je er een maandloon aan over wil houden.
Ik vind dat recensenten bij hun recensie moeten zetten hoeveel en welk deel ze van een spel hebben gespeeld. Dan kunnen consumenten eventueel meerdere recensies combineren om een beeld van een game te krijgen.
Ik vind de vergelijking tussen het recenseren van een film en een game wel wat kort door de bocht. Het verhaal in een film onderga je. Bij een game neem je actief deel in het verhaal. Jouw acties in de game sturen het verhaal.
Voor een écht verhalende game is het wellicht verstandigom een game uit te spelen, mocht je hier zwaar aan tillen. Toch kan het ook hier voor wat hobbels op de weg zorgen; hoe doe je dat dan met sandbox games of games met een meervoudige vertakkende verhaallijn (Fahrenheit, Mass Effect). Het verhaal ontvouwd zich immers veel langzamer in deze games en kan afhankelijk van je acties ineens een andere kant op gaan. Denk hierbij ook aan de meerdere aflopen van GTA IV.
Soms is het verhaal in een game vrijwel niet aanwezig, maar geeft de gameplay, het geluid etc juist de doorslag. Dan hoef je ook een game niet uit te spelen om dit te kunnen beoordelen. Ik ken geen game die zo'n ingewikkelde tech-tree heeft dat je pas aan het einde alles pas ge-unlocked hebt, waardoor de gameplay ineens helemaal anders word.
Voor zaken als gameplay, graphics, geluid, etc is het mijns inziens dan ook niet nodig om een game in z'n geheel uit te spelen. Ik kon bij het spelen van de eerste uren van Dead Space wel inschatten of ik het een leuke game vond. Ik ben helemaal niet zo'n fan van horror shooters, maar door de gameplay en het verhaal die je de eerste uren voor je kiezen kreeg, overtuigden mij al van de kwaliteit van het spel. De gameplay bleef na deze eerste uren hetzelfde (hier en daar een ander wapen), terwijl het verhaal zich steeds verder ontvouwde.
Niemand zit te wachten op een gamesite die pas na een week of twee nadat een game uit is met een review op de proppen komt, ook al is ie nog zo goed.
Film/ game, gaat om 't aspect van dat je het helemaal afmaakt. Je kijkt een film uit, en je speelt een game uit. En 2 weken is echt onzin. Lange dagen maken en je bent er eerder dan je denkt.
echter zijn films in princiepe gemaakt om in een keer uit te kijken en games niet. zeggen dat 3 uur hetzelfde is als 40 uur is natuurlijk een beetje onzinnig.
Je kijkt naar 't verkeerde aspect van mijn vergelijking, echter doen een aantal anderen dat ook. Een andere vergelijking is dus wellicht meer op zijn plaats maar die kan ik zo snel niet bedenken.
'routineus naar je horloge kijken omdat alle mooie chicka’s vertrokken zijn en de DJ alleen nog maar Duitse Alanis Morissette-covers draait'
Oh, de zure ervaring :D mooi stuk.
Je hebt gelijk, en eigenlijk zouden review exemplaren klaar moeten zijn een maand voor de launch (en ook verstuurd moeten worden) zodat reviewers er echt de tijd voor kunnen nemen en de moeite ervoor kunnen doen het spel écht tot in de puntjes te testen. Helemaal natuurlijk wanneer je weet dat veel mensen het oordeel van de reviewer zal volgen in het al dan niet kopen van betreffende spel.
Dit zou ideaal zijn, helaas hebben reviewers hier weinig invloed op. Vroeger gebeurde dit wel maar toen kwamen kopietjes helaas ook weer op het internet etc. Ach, wat ik eerder zei. Het aantal grote releases per maand is op 1 hand na te tellen. Gewoon even er tegen aan. In de horeca moet je ook wel eens overwerken. Thats how it goes...
Ik vind het eerlijk gezegd een pluspunt om niet te waarschuwen voor een teleurstellend einde. Als je dat van te voren al weet, dan zit je toch met minder plezier te spelen al is het een geweldige game. Neem LA Noire en Alan Wake bijvoorbeeld..
wie bepaalt de deadline van een review uberhaubt? De lezer (zoals wij hier), de uitgever, de eindredactie? Waarom moet een review er per definitie direct zijn wanneer de game uit komt? Nu krijgen journo's die game een periode eerder (dagen? weken?), maar waarom is die tijd er blijkbaar niet om een (echt) goede review te maken?