DRM, een noodzakelijk kwaad?

DRM is een populair gespreksonderwerp de laatste jaren. Spore werd bijvoorbeeld verguisd door gamers, omdat je de game maar drie keer kon installeren en bij Assassin’s Creed werd de game voor sommige mensen onspeelbaar. Vele gamers hebben zo’n hekel aan DRM dat ze besluiten om games met deze kopieerbeveiliging uit principe al niet aan te schaffen. Toch bestaat DRM al een lange tijd en is het pas sinds kort een heet hangijzer geworden. Gamers voelen zich aangetast in hun recht, omdat DRM hun spelplezier zou vergallen en ongewenste software installeert. In sommige gevallen is dit zeker waar. Maar niet minder waar is het recht van uitgevers en ontwikkelaars om hun software te beveiligen tegen piraterij. Met de hoeveelheid illegale downloads lijkt het zelfs meer nodig dan ooit.

Maar wat betekent DRM nu eigenlijk en, nog belangrijker, werkt het überhaupt wel als middel om downloaden tegen te gaan? DRM betekent letterlijk Digital Rights Management en omvat in principe alles wat ervoor kan zorgen dat een auteur (ontwikkelaar of uitgever) zijn product beschermt tegen kopiëren en illegaal gebruik. Dit vertaalt zich in de praktijk meestal naar een beperkt aantal installatiemogelijkheden, het controleren of de originele cd/dvd wel aanwezig is of dat er regelmatig verbinding wordt gemaakt met een server om zodoende de productsleutel te controleren.

In veel gevallen wordt slechts de 'casual' gamer aangepakt. Even je cd'tje uitlenen aan de buurjongen zit er niet meer in en ook even een kopietje branden voor je achterneef wordt op deze manier erg lastig gemaakt. Maar je achterneef weet zelf waarschijnlijk heel goed hoe de huidige nieuwsgroepen en bittorrents werken, dus laat dat kopietje maar zitten. Een game met DRM wordt vaak binnen enkele dagen na de release, of daarvoor, al gekraakt en zitten handige gamers al vrij snel te genieten van een illegale versie. En in het geval van bijvoorbeeld Spore is de gekraakte versie in feite een fijnere versie voor de eindgebruiker, juist door het ontbreken van DRM.

De prins heeft geen DRM

Ubisoft heeft ervoor gekozen om Prince of Persia niet met DRM uit te rusten. Dit zou volgens sommigen (waaronder Ben Kuchera van Ars Technica) betekenen dat Ubisoft op zoek is naar een excuus om toekomstige games wel met DRM uit te rusten. Wordt Prince of Persia namelijk massaal illegaal verspreid, dan zou dat precies in de kaarten van Ubisoft spelen. Maar je zou het ook van de andere kant kunnen bekijken. Ubisoft sloeg de plank namelijk tot twee keer toe gigantisch mis bij Assasin's Creed (het spel maakte constant verbinding met een server, waardoor gamers soms genoodzaakt waren om hun verbinding te verbreken om het spel te kunnen spelen) en Rainbow Six Vegas 2 (gamers die het origineel via het internet kochten, werden door Ubisoft geadviseerd om een crack te downloaden om zodoende het spel zonder cd te starten). Door deze twee missers heeft het bedrijf weinig krediet opgebouwd bij de achterban met het DRM-verhaal, wat ook een reden zou zijn om ditmaal af te zien van de beveiliging.

Toch ziet Kuchera dat anders. Hij denkt dat Ubisoft opzettelijk geen DRM aan Prince of Persia toevoegt zodat ze later kunnen zeggen: “Zie je wel dat het niet werkt. We hebben de beveiliging weggehaald en we hebben geld verloren." Misschien dat Kuchera geen fan is van DRM, maar het is wel erg pessimistisch om een ontwikkelaar te veroordelen voor iets waarom gamers vragen. Het zijn juist de dingen die uitgevers wel doen waar je jezelf als gamer boos om kunt maken. Na de release van Spore bijvoorbeeld, kreeg DRM weer de volledige aandacht. Spore werd namelijk op dusdanige wijze beveiligd dat de legale versie slechts drie keer geïnstalleerd kon worden. De 'piratenversie' had nergens last van en binnen de kortste keren werd het spel dan ook veelvuldig gedownload. Het gevolg: de game voert de lijst met meest gedownloade games van 2008 met verve aan en haalde daarmee Crysis en Assasin's Creed (beide in 2007 uitgebracht) in. Misschien dat Electronic Arts daarom besloten heeft een patch uit te brengen waarmee Spore nu onbeperkt geïnstalleerd kan worden.

Maar is het zo fout wat uitgevers met DRM proberen te doen? Volgens Cevat Yerli van ontwikkelaar Crytek niet. De man achter Crysis schat het aantal legale versies ten opzichte van illegale versies op ongeveer 1:15. Verontrustende cijfers zijn, als ze blijken te kloppen. Feit blijft namelijk dat de PC als gamingplatform het zwaarst te lijden heeft onder de praktijken van hackers en mensen die liever een game downloaden dan het daadwerkelijk te kopen. En games die als PC-exclusieve titels worden uitgebracht zien op deze manier een flink gedeelte van hun omzet in rook opgaan. Een goed excuus om je spel van enige vorm van beveiliging te voorzien. Tel daarbij op dat slechts één procent van de gamers de game op meer dan drie PC's installeert en je zou haast denken dat gamers gewoon enorme zeurkousen zijn.

Cevat Yerli

Het verhaal van Yerli houdt volgens Tom Jubert, een medewerker van GameShadow (programma dat automatisch zorgt voor andere patches), geen steek, want volgens hem ligt het aantal downloads een stuk lager dan Cevat Yerli doet vermoeden. Hij baseert zijn conclusie op het aantal gevonden illegale versies van games door middel van GameShadow, waarmee hij stelt dat de verhoudingen tussen de legale en illegale versie van Crysis ongeveer op 7:3 (Groot-Brittannië) en 5:1 (Verenigde Staten) staan. Hoewel dit de schattingen van Yerli in een ander daglicht stelt, kun je ook bij deze cijfers een kanttekening plaatsen. Is het niet logisch dat mensen die illegale games downloaden er niet voor kiezen hun games automatisch te patchen met een programma dat hun spel kan identificeren als illegaal? Harde cijfers ontbreken jammer genoeg, maar dat PC-games veel illegaal gedownload worden, staat buiten kijf.

Hoewel het logisch is dat uitgevers iets willen doen aan de diefstal van hun games, lijkt DRM niet de juiste oplossing. Iedere game met DRM is tot nu toe gekraakt en verschijnt toch wel op de torrent-websites. Doordat veel gamers een hekel hebben aan deze beveiliging werkt het de illegaliteit juist in de hand. Maar dat hoeft voor de uitgever geen reden te zijn om DRM maar helemaal weg te laten.

Sterker nog, games met DRM doen het ook uitstekend in de verkoop. In de al eerder genoemde downloadlijst staat namelijk ook Far Cry 2. Alweer een game van Ubisoft, die net als zijn voorgangers werd uitgerust met DRM. De game eindige op de negende plek en werd in twee maanden tijd bijna zeshonderduizend maal gedownload. Maar, in amper drie weken tijd wist de game zichzelf één miljoen keer te verkopen. Een gigantisch succes voor Ubisoft en één van de redenen dat het bedrijf een flinke omzetstijging tegemoet zag in dit jaar. Ubisoft gaf de game, door middel van een revoke-systeem (deïnstalleer de game en je krijgt een installatie terug) een oneindig aantal installaties en omzeilde hiermee de kritieken waar DRM al tijden mee kampt.

Gabe Newell

Een ander argument dat DRM-haters vaak aanhalen is de vergelijking tussen DRM en de beveiliging van Steam. Steam is een distributienetwerk van Valve Software en is op dusdanige wijze beveiligd dat aangekochte games alleen door de koper zelf gespeeld kunnen worden. Althans, via het account van de koper, maar wel op meerdere PC's. Gabe Newell, president van Valve, strooit nog wat extra zout in de DRM-wonden door te zeggen dat hij DRM maar 'dom' vindt. "Wat betreft het hele DRM-gebeuren zijn de meeste beveiligingen die zich op dit principe baseren gewoon dom. Het doel is om meer waarde aan een game te geven door de gamer een betere service te verlenen (maak het een speler makkelijker door hem de mogelijkheid te geven om zijn spel waar en wanneer dan ook te laten spelen -red) en juist niet om een spel minder waarde te geven door matige service te verlenen (misschien dat een speler zijn spel kan spelen en misschien ook wel niet -red)", aldus Newell. Toch bekijkt Newell het maar van één kant. Zijn geliefde Steam is ook niet waterdicht en games die worden aangeboden op Steam zijn net zo goed te kraken. World of Goo bijvoorbeeld, een indie-game die via WiiWare en Steam wordt aangeboden, is slechts door tien procent legaal gedownload. De overige negentig procent bestaat uit illegale versies. Steam biedt dus allesbehalve een zekerheid voor de uitgever en ontwikkelaar. Natuurlijk heeft Newell wel gelijk als hij zegt dat ontwikkelaars wel service moeten bieden en dat een game in principe altijd speelbaar moet zijn, maar dat moet niet ten koste gaan van de verkoopcijfers. Uiteindelijk bepalen die namelijk of de makers kunnen blijven doorwerken aan andere nieuwe games, bijvoorbeeld een vervolg.

World of Goo

Uiteraard heeft Steam één heel groot voordeel ten opzichte van games die niet via internet worden aangeboden, en dat is de snelheid waarmee iemand een spel kan kopen én spelen. Gamers downloaden waarschijnlijk ook veel omdat het gemakkelijk is. Je hoeft niet door de regen en in de rij voor de kassa te staan om je spel te kunnen spelen. Want ondanks dat Steam naar verhouding erg duur is (je betaalt voor een game zonder hoesje of boekje net zoveel als een winkelexemplaar) is het wel erg klantvriendelijk. Tegenover het toepassen van DRM, wat niet klantvriendelijk is en dus ook vrij nutteloos.

Toch zal DRM voorlopig nog wel even blijven, maar de vraag is hoelang? Gamers kopen steeds minder games in een winkel. En mede door foutief gebruik van DRM door ontwikkelaars die hun spel op absurde manieren beveiligen, wordt de animo voor een winkelexemplaar rap minder. Maar tot die tijd willen ontwikkelaars wel het idee hebben dat hun software een soort van beveiliging heeft. Dat Ubisoft daar nu één keer niet aan meedoet, hoeft absoluut geen reden te zijn om de uitgever te betichten van dubieuze praktijken. Meer illegale downloads zal het vast niet opleveren, meer verkoop waarschijnlijk ook niet. Meer tevreden klanten echter wel. Wie we zeker niet zullen horen over deze zet van Ubisoft zijn de heren piraten die nu druk aan het downloaden zijn.