De editie van vorig jaar bijvoorbeeld. Met de auto heen met Mark en Michel, twee daagjes beurs doen en weer naar huis – what could go wrong? Het geklooi begon echter al op de heenweg. De auto waarmee we naar Keulen togen was brandnieuw en bij het tankstation vlakbij de Duitse grens zaten we met een probleem. Hoe gaat die tankdop er nou precies af? En gaat het zo lastig omdat het nieuw is? Na wat gekraak en kracht zetten had ik plots een plastic onderdeel in mijn handen dat toch echt niet in mijn hand hoorde. Shit! Snel weer terugduwen en de handleiding maar zoeken. Wat blijkt, je moet zo’n tankdop precies de verkeerde kant op draaien...gevoelsmatig dan...voor een linkshandige. Tja, ik schrijf over spelletjes, ik ben geen automonteur.

De rest van de heenreis verliep gelukkig een stuk beter (een paar keer fout rijden in Keulen daargelaten) en we hadden goed zin in de beurs. De eerste dag verliep ook goed, maar na een dag afspraken en slenteren barstte ik van de koppijn. Ik voelde me slap, lusteloos, lag uitgeteld op mijn bed in het hotel. Michel vroeg me of het ging. Ik zei dat ik het niet wist. Michel: “Heb je al iets gegeten of gedronken sinds vanochtend?” Ik schudde van nee, terwijl ik op mijn horloge keek. Kwart over negen ’s avonds. Door het tempo van de dag was ik domweg vergeten even wat energie te tanken. Ja, niet handig.

De volgende dag verliep beter en we gingen ’s avonds al richting huis. Maar de terugreis was geen prettige. We kregen de storm van Pukkelpop over ons heen. Heuveltje op door Duitsland voelde als tegen een waterval op rijden. Met voorzichtigheid, beide handjes netjes op het stuur en ruitenwissers op standje overdrive zijn we naar Nederland gereden. In twee uur tijd hebben we geen andere wagen gezien. In de auto was het stil. Behoorlijk intens en uitputtend.

Vorig jaar was in die zin behoorlijk rampzalig, vooral omdat het ‘problemen’ zijn die je normaal niet tegen het lijf loopt. In eerdere jaren waren het zaken die je vaker tegenkomt. Verzette afspraken, een hardnekkige kater, een vergissing in de tijd, miscommunicatie, dat soort ongein. Daar is altijd op locatie wel een mouw aan te passen – een Ron die zijn perspas vergeet aan te vragen hoort daar ook bij. En als er niets aan te doen valt, dan lach je er een jaartje later smakelijk om, zo werkt dat. Dit jaar gaat weer uit dit soort triviale niet-boeiende dingetjes bestaan, daar ben ik van overtuigd. Dat het geboekte hotel in het hart van de rosse buurt van Keulen ligt bijvoorbeeld...